Ode aan Browny!

23 juli 2012, de zon schijnt en beneden vanuit het konijnenhok kijken een paar bruine ogen mij vrolijk aan. Na 2 pittige dagen is het sinds zaterdagmiddag, na het bezoek aan de dierenarts, weer back to normal. Zondag een dag als vanouds, net als maandagochtend. Inmiddels weet ik dat het een opleving is geweest.

Een opleving van een heerlijk, donkerbruin dondersteentje.

Toen ik Browny 7 jaar geleden voor het eerst in mijn handen hield, was het meteen goed. Hij kroop tegen me aan en begon direct te knuffelen. Ik was verkocht en ging met konijn, kooi en alles wat nodig is, naar huis. Zeven jaar lang stond zijn kooi voor de verwarming. Was ik thuis, en de laatste jaren was dat wat vaker, dan was de kooi open en liep meneer vrij rond. Op een gegeven moment ook buiten, eerst met een tuigje (ja die zijn er), maar daar wurmde hij zich in een paar tellen weer uit en dan zat hij me uitdagend aan te kijken, zo van ‘wat tuigje!’. Het was wel een voorbeeldig konijn, hij bleef buiten altijd op de tegels, at wel de viooltjes op, maar ach….die groeiden gewoon weer aan.

Iedere dag even samen op de bank en lag ik mijn oefeningen te doen op het vloerkleed, dan sprong hij op mijn buik of rug of hij zat bij mijn hoofd te knuffelen. Grappig om zo deze herinneringen op te schrijven, het zijn er veel.
Zo ging hij ook steevast zitten eten als ik zat te eten, het tikken van bestek op het bord was voldoende. Net als wanneer ik ’s avonds met een kop thee op de bank kroop, dan zat hij alsof het een hond was, naast mijn voeten, want hij wilde een hapje van mijn koekje.
Zat ik aan de eettafel te werken, dan zat hij bij me, kortom hij volgde me overal….

Ik herinner me ook dat hij precies wist als ik verdrietig was, dan sprong hij op de bank en vervolgens op mij of op de rugleuning waar hij tegen me aankroop. En die momenten zijn er helaas genoeg geweest.

Maandagmiddag ging het weer fout, ik zag dat zijn eten niet meer werd aangeroerd, hij zat in een ongewone hoek van zijn hok. Na overleg met de dierenarts heb ik eerst nog wat extra medicijnen gegeven en als dat niet zou helpen zou het nog een ritje dierenarts worden. Die medicijnen hielpen niet meer en dat ritje is er niet meer gekomen. Het was al vechten om de medicijnen er nog in te krijgen, ongeveer een kwartiertje heb ik hem nog zien vechten en daarna is hij overleden. Ik was blij dat ik bij hem was op dit moment.

En daarom is het nu zo stil, zo raar, vandaag voor het eerst geen knuffel vanochtend. Geen sprong naar zijn etensbak en mijn hand wegduwen om bij het eten te kunnen. Geen …..
Ik had niet verwacht dat ik zo’n beestje zo kon missen.
Er komt ook zeker weer een nieuw konijntje, wanneer………geen idee, het beestje zal me in ieder geval net zo moeten inpakken als Browny deed.

Voorlopig heb ik het even gehad met vechten, ik ben even het vechten moe. Het verlies en verdriet van de afgelopen 3 jaar wordt hiermee even teveel…….. Tijd voor rust en een basis, daarna komt de rest wel weer……

Advertenties

Over Sandra

Het is mijn persoonlijke missie om de verbinding bij en tussen mensen te realiseren. Door mensen te laten ontdekken wat ze écht leuk vinden, waar hun passie en kracht ligt en door hen bij hun werkelijke potentieel te brengen. Het pad dat ze van hieruit bewandelen laat ze maximaal profijt hebben van hun persoonlijk kapitaal.
Dit bericht werd geplaatst in Algemeen, Balans, Doelen/wensen en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s